Nog maar een paar dingen...

Aaarg, daar is dan de eindstreep en ik ben blijven steken. Booeee, zou Lee LeFever zeggen. Ik was toch echt van plan nog een sprintje te trekken, maar mn hooikoortshoofd laat dat niet helemaal toe op dit moment. Slap excuus, sorry, ik neem alsnog de volledige verantwoordelijkheid op me.

#16 heb ik niks mee gedaan, want, nou ja, kijk maar naar mn mobiel en zie ook het gebrek van andere hippe apparatuur. Één van mijn net als ik achterlopende vriendinnen heeft sinds eergisteren zo'n hippe mob. Wie weet.. wie weet..

#17: Dagen heb ik rondgelopen/gefietst met de vraag 'waar zal ik nou een Prezi over maken?'. Dit ken ik nog wel van vroeger, hoewel het toen samen ging met veel angst. Zet mij niet voor een groep. Spreekbeurten e.d. bezorgden me slapeloze nachten. Eigenlijk zou ik dus een Prezi moeten maken die zo voor zichzelf spreekt dat ik er helemaal niks bij hoef te zeggen. Dat is nou zo fijn aan Prezi, dat kan ook! Had ik dat toen maar. Dat had me veel stress gescheeld in mijn puberjaren. Overigens heb ik tijdens een lunch half serieus en half niet zo serieus met Anouk en Rowan bedacht dat ik het maar over konijnen moest houden.. Misschien maar beter dat jullie geen Prezi van mijn kant te zien krijgen, want ik heb nooit een konijn gehad. Tis ook meer een spreekbeurtonderwerp uit groep 5.

#19: Zojuist even nagekeken wanneer ik precies lid werd van facebook. Prachtig die nieuwe tijdlijn, want ik zie nu precies wie ik wanneer heb toegevoegd. De eersten waren vrienden uit Nieuw Zeeland, dus ik heb door internationale druk een account aangemaakt. 22 juni 2007. Lang genoeg om er inmiddels goed mee te kunnen werken denk ik zo. Facebook is hartstikke fijn (maar pas op, ik heb ook facebookverslaafde vrienden!). Ik kan me heel goed voorstellen dat LinkedIn een heel handige site is. Ik heb het zelf niet, maar door vlak naast een hele enthousiaste Karin te zitten ben ik toch nieuwsgierig geworden en ik denk dat ik er nog wel wat mee ga doen.

Sorry van de overige punten en de evaluatie. Ik ben op 11 april met 23 dingen begonnen met de hoop dat ik het op tijd af zou krijgen, maar dat is me helaas net niet gelukt. Toch heb ik zin in de bijeenkomst van morgen.
Jeeej

#14 Ik ken mijn plaats

 Toch wel leuk om te proberen zelf een Google Maps te maken. Maar van wat dan? De keuze is reuze.
Na een paar dagen het te laten spoken in mijn hoofd bedacht ik om mijn Nieuw Zeeland reis op de kaart te zetten. Wel zo leuk, ook voor mij, had het eigenlijk nooit zo uitgewerkt:)
https://maps.google.nl/maps/ms?msid=210466843916768796961.0004c00f4e8dac777df00&msa=0

Dit is natuurlijk gewoon leuk, maar het kan ook zeker handig zijn. Als ik, als smartphoneloze ziel, de weg ergens naartoe uitzoek doe ik dat via Google maps. En dan schrijf ik (met een pen, zoals vroeger, voor de smartphoners) de route op een...jawel.. papiertje. Het werkt echt, je zult versteld staan! Niet alleen routes maar ook scholen/bibliotheken etc etc zijn te vinden en dat maak het voor mij helemaal compleet.

Google maps

# 13 Gel*l

Wat leuk om te zien dat zondagavond blijkbaar een Ding momentje is voor velen.. Wel opschieten hoor, Boer zoekt Vrouw begint zo weer;) Overigens: Dexter komt later op de avond op 3, heel spannend!

Ahh, MSN. Hoeveel uur ik van mijn leven daar aan kwijt ben weet ik niet precies, maar in mn pubertijd was dat wel echt Tha Thing! Daarvoor ging je nog stiekem met vriendinnen op 'de chat'. Vreselijk slecht plan achteraf gezien, met al die vieze enge mannetjes aan de andere kant die doen geloven dat ze meisjes van 15 zijn enzo. Zalig zijn de armen van geest. Wisten wij veel, we vonden het gewoon lollig en dat is het gelukkig ook altijd gebleven.

Voordat ik bij Stichting Lezen werkte heb ik wat uitzendbaantjes gehad en bij eentje (een heeeel groot kantoor) werkte ze onderling ook met een chat. Superhandig, eerlijk waar. Daar was je zo een halve dag bezig om bij de ander zijn bureau te komen en dan was ie er meestal toch niet.

Bij Stichting Lezen echter vind ik het vrij zinloos. Als ik er ben dan zie ik iedereen wel een paar keer voorbijkomen op een dag (ode aan mijn plaats trouwens) en anders neemt iedereen wel op en als dat zelfs niet lukt wordt er heel rap geantwoord als ik iets mail. Niet nodig dus, chat of MSN o.i.d. 

Nu doe ik zelf veel met de facebookchat. Wel leuk... toch nog... stiekem... een beetje:)

# 12 Zweverig

Ik vind die dropbox van ons hartstikke fijn! Het is tot nu toe het enige onderdeel van werken in de cloud waar ik echt mee bezig ben. Het is een heel fijn idee dat documenten e.d. op verschillende manier opgeslagen kunnen worden. 

Opslaan, daar hou ik van. Niet alleen staat bij ons natuurlijk het meeste op de I-schijf. Het meeste werk wat ik doe sla ik ook op op mijn H-schijf en op een beetje goede dag mail ik het ook nog eens hier of daarheen. Nee, die documenten raak ik niet zo snel kwijt. Nu kan ik het ook nog eens allemaal op de dropbox gooien! Ilovit. De cloud hoeft van mij zeker de werkwereld niet over te nemen, maar is wel een welkom onderdeel ervan.

#11 Gevogelte

Stap 1: Play het filmpje en lees de tekst hieronder tegelijk .

Ze blogt, maakt Wiki’s en ze Tweet

Een grapje hier en een hashtag daar

Ze Tweet straks heel wat bij elkaar

En als ze ’n computer voor haar zet

Dan heeft ze als je niet oplet, al geretweet

Twitter twieter twater, oh wat een gesnater

Ga maar vast naar huis
Ze komt een Tweetje later
Twitter twieter twater, oh wat een gesnater

Ga maar vast naar huis
Ze komt een Tweetje later

(muziek)

Lalalalaa

(muziek)

Twitter twieter twater, oh wat een gesnater

Ga maar vast naar huis

Twitter twieter twater, oh wat een gesnater

Ga maar vast naar huis…

Einde

#10 Mijn eerste wikivakantie

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

Strike a pose

 En dan volgen inderdaad de tientallen mailtjes. M'n vriendinnengroep van zes (incl mezelf) gaat al jaren samen op vakantie en de laatste drie jaar zijn het fietsvakanties. Waarheen is al een onderwerp waar lang over gebakkeleid kan worden (hoera voor de Elbe route, want de keuze is nu sneller gemaakt).

Maar dan: wat nemen we mee en wie neemt wat mee?
Mail na mail na mail, vooral het eerste jaar.
'Wie heeft er een trechter?',
'Wie neemt de pannen mee?',
'Wie hebben er goede twee-persoons tenten?'
etc etc...

Ik heb ze mooi de door mij net gemaakte wiki gestuurd. Kijken wat ze ermee doen. Anders gaan we gewoon weer mailen (Boeeee, zou de man van het filmpje zeggen).

Ik ben om, nu zij nog.

#9 Een prima tussendoortje

Delicious. Het doet me aan Deee Lite denken met Groove is in the heart.

Heeft hier verder helemaal niks mee te maken.

Best een chille site! Tenminste ik kan me heel goed voorstellen hoe dit superhandig is voor mensen die meer met computers doen dan ik. De nood is voor mij niet hoog, ik heb niet eens favorieten. Hotmail, facebook en youtube kan ik nog wel onthouden en op werk komt er niet veel lastigs bij. Dit kan natuurlijk meer en meer worden, dus ik ben er eigenlijk wel blij mee. Makkelijk in het gebruik ook.

En nu allemaal:

Heaartwaahaahaa!

#7 Ere wie ere toekomt

"Beelden zeggen meer dan duizend woorden". 

Dat is zeker waar. Welke foto roept er nou niet soms wel tientallen verhalen bij je op? Er hoeft niet eens veel op te staan, ze kunnen je ook aan allerlei momenten doen denken en zo rol je maar door in meer en meer herinneringen.

Ik hou van de foto's van Annie Leibovitz en hoewel ik weet dat ze soms te grotesk zijn, val ik er toch voor. Toen ik nog een poging tot studeren deed moesten we voor één of ander creatief vak een documentaire over haar kijken. Ik kende haar foto's al, maar nu hoorde ik ook haar verhalen. Haar levensverhaal, maar ook de verhalen achter de foto's. Haar visie op mensen en de rest van de wereld. Vreselijk interessant, maar ook triest, vooral dat ze later failliet verklaard is. 

Ze heeft een groot aantal Disneyfoto's gemaakt, met allemaal beroemdheden, maar daar tegenover maakt ze intieme portretten, meestal zwart-wit. Zo basic dat het bijna adembenemend is.

Terwijl ik door haar foto's scroll blijft mijn blik een paar keer hangen op Kate Winslet. Dat krijg je ervan als je als 12-jarig meisje naar de film 'Titanic' gaat. Ze is geen obsessie ('Leo' was dat wel, maar dat kan niemand me kwalijk nemen, want nogmaals: ik was dus 12), maar ik houd haar toch nog steeds in de gaten. Een nieuwe film met haar moet ik dan toch weer zien. Meest recente was 'Carnage'. Echt kort maar zeer krachtig, ga hem kijken (als je tegen ruzie kunt). 

En oh, nu is Titanic in 3D. Een vriendin zei dat ik het echt niet moest doen. Dat ik helemaal stuk zou gaan... Das lief van haar, maar nu wil ik hem alleen maar liever zien. Maar waarom? Ik ken hem uit mijn hoofd, ik heb hem oprecht meer dan tien keer gezien! Komt dat door Kate, door Leonardo (di Caprio, red) of doordat dingen een extreem grote indruk op je maken als je jong bent? 

Niet alleen Kate houd ik in de gaten, ook de Titanic zelf. Laatst heeft National Geographic me helemaal doodgegooid met documentaires erover, want het ding is 100 jaar geleden gezonken. Ik heb alles gezien... Best sneu, had ook wel wat beters te doen, maar toch werd ik naar de beeldbuis getrokken. Ik weet nu precies wat er 'die nacht gebeurde'. 

Dertien jaar terug deed ik m'n handen voor m'n ogen bij het begin van de film. Dat is het deel dat ze de echte gezonken Titanic filmen. Hij doemt als een soort spook (dus eng, dus handen voor m'n ogen) op in de zwarte omgeving. Brrrrr. 

Nu vind ik het prachtig. Bij Q-music kon je laatst een duikboottrip winnen naar de echte Titanic. Een duik van 11 uur. Ik wilde dat, hoewel het me dood en doodeng lijkt. Wat een avontuur. Ik ben niet geweest, misschien maar beter ook anders had Stichting Lezen met een secretaresse minder gezeten, nadat ze was bezweken aan een hartaanval.

Daarnaast heb ik dus ook nog herinneringen aan zo'n beetje alle keren dat ik de film gekeken heb. De eerste keer in de bioscoop met m'n vader (wat dan weer ongemakkelijk is, want er zit een seksscène in en aan het eind van de film moest ik huilen vanwege de sterfgevallen, maar dat probeer je dan heel ingewikkeld in te houden). Daarna kwamen vele keren met en zonder vriendinnen, dan kon je wel janken. En ineens na jaren zette laatst m'n vriendje hem op (vreemd), toen ik me niet lekker voelde. Titanic was nog net zo heftig als toen, al dan niet heftiger, want nu begreep ik het psychologische drama erachter beter. Red je jezelf of eerst de ander?

Dit en nog veel meer kwam in mijn gedachten naar boven bij het zien van deze foto.

April 1998: Kate Winslet re-envisions her Titanic role, with a little help from Annie Leibovitz.  

Photograph by Annie Leibovitz; styled by Kim Meehan.

www.vanityfair.com

  

Dat zijn al zo'n 645 woorden. De laatst +/- 355 woorden spaar ik jullie.