#7 Ere wie ere toekomt

"Beelden zeggen meer dan duizend woorden". 

Dat is zeker waar. Welke foto roept er nou niet soms wel tientallen verhalen bij je op? Er hoeft niet eens veel op te staan, ze kunnen je ook aan allerlei momenten doen denken en zo rol je maar door in meer en meer herinneringen.

Ik hou van de foto's van Annie Leibovitz en hoewel ik weet dat ze soms te grotesk zijn, val ik er toch voor. Toen ik nog een poging tot studeren deed moesten we voor één of ander creatief vak een documentaire over haar kijken. Ik kende haar foto's al, maar nu hoorde ik ook haar verhalen. Haar levensverhaal, maar ook de verhalen achter de foto's. Haar visie op mensen en de rest van de wereld. Vreselijk interessant, maar ook triest, vooral dat ze later failliet verklaard is. 

Ze heeft een groot aantal Disneyfoto's gemaakt, met allemaal beroemdheden, maar daar tegenover maakt ze intieme portretten, meestal zwart-wit. Zo basic dat het bijna adembenemend is.

Terwijl ik door haar foto's scroll blijft mijn blik een paar keer hangen op Kate Winslet. Dat krijg je ervan als je als 12-jarig meisje naar de film 'Titanic' gaat. Ze is geen obsessie ('Leo' was dat wel, maar dat kan niemand me kwalijk nemen, want nogmaals: ik was dus 12), maar ik houd haar toch nog steeds in de gaten. Een nieuwe film met haar moet ik dan toch weer zien. Meest recente was 'Carnage'. Echt kort maar zeer krachtig, ga hem kijken (als je tegen ruzie kunt). 

En oh, nu is Titanic in 3D. Een vriendin zei dat ik het echt niet moest doen. Dat ik helemaal stuk zou gaan... Das lief van haar, maar nu wil ik hem alleen maar liever zien. Maar waarom? Ik ken hem uit mijn hoofd, ik heb hem oprecht meer dan tien keer gezien! Komt dat door Kate, door Leonardo (di Caprio, red) of doordat dingen een extreem grote indruk op je maken als je jong bent? 

Niet alleen Kate houd ik in de gaten, ook de Titanic zelf. Laatst heeft National Geographic me helemaal doodgegooid met documentaires erover, want het ding is 100 jaar geleden gezonken. Ik heb alles gezien... Best sneu, had ook wel wat beters te doen, maar toch werd ik naar de beeldbuis getrokken. Ik weet nu precies wat er 'die nacht gebeurde'. 

Dertien jaar terug deed ik m'n handen voor m'n ogen bij het begin van de film. Dat is het deel dat ze de echte gezonken Titanic filmen. Hij doemt als een soort spook (dus eng, dus handen voor m'n ogen) op in de zwarte omgeving. Brrrrr. 

Nu vind ik het prachtig. Bij Q-music kon je laatst een duikboottrip winnen naar de echte Titanic. Een duik van 11 uur. Ik wilde dat, hoewel het me dood en doodeng lijkt. Wat een avontuur. Ik ben niet geweest, misschien maar beter ook anders had Stichting Lezen met een secretaresse minder gezeten, nadat ze was bezweken aan een hartaanval.

Daarnaast heb ik dus ook nog herinneringen aan zo'n beetje alle keren dat ik de film gekeken heb. De eerste keer in de bioscoop met m'n vader (wat dan weer ongemakkelijk is, want er zit een seksscène in en aan het eind van de film moest ik huilen vanwege de sterfgevallen, maar dat probeer je dan heel ingewikkeld in te houden). Daarna kwamen vele keren met en zonder vriendinnen, dan kon je wel janken. En ineens na jaren zette laatst m'n vriendje hem op (vreemd), toen ik me niet lekker voelde. Titanic was nog net zo heftig als toen, al dan niet heftiger, want nu begreep ik het psychologische drama erachter beter. Red je jezelf of eerst de ander?

Dit en nog veel meer kwam in mijn gedachten naar boven bij het zien van deze foto.

April 1998: Kate Winslet re-envisions her Titanic role, with a little help from Annie Leibovitz.  

Photograph by Annie Leibovitz; styled by Kim Meehan.

www.vanityfair.com

  

Dat zijn al zo'n 645 woorden. De laatst +/- 355 woorden spaar ik jullie.